Sunshine 7

posted on 20 Aug 2013 20:32 by sunshinek
Sunshine 7
 
 
 
 
" ฮยอง...ทำไมหน้าซีดๆไม่สบายรึเปล่า " 
 
 
 
" อ้าว...ชานชองไม่เป็นไรแค่อากาศมันร้อนนิดหน่อย " มินจุนยิ้มหวานส่งให้น้องชายตัวโตที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรง
 
หน้าจ้องมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนแสดงความห่วงใยแบบไม่ปิดบัง  ช่างเป็นเด็กที่แสดงออกอย่างซื่อสัตย์จริง
 
นะฮวางชานชอง ไม่อยากให้ตัวเองเป็นภาระของใครเลยจริงๆเหอะแต่สภาพร่างกายตอนนี้ดูเหมือนจะไม่สู้ดีเท่า
 
ไหร่อาการบ่งบอกตั้งแต่เมื่อวานไม่สบายตัวเอาซะเลยตั้งใจจะรีบเข้านอนให้ร่างกายได้พักผ่อนกลับมาเจอเรื่อง
 
ให้ตกใจจนหมดสติไปนึกแล้วก็.........คนบ้า
 
 
 
" ฮยองแย่แล้วอาการไม่ดีมากๆนะเนี่ยเมื่อตะกี๊ยังหน้าซีดอยู่เลยตอนนี้หน้าแดงแปร๊ด  หมอๆต้องหาหมดด่วนฮะ "
 
น้องชายตัวโตไม่โวยวายเปล่าๆกระเด้งลุกขึ้นยืนจนคนพี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้าตกใจ ทำตาปริบๆปรับอารมณ์ตาไม่ทัน
 
รู้ตัวอีกทีก็ถูกมือใหญ่คว้าข้อมือทั้งสองข้างฉุดดึงให้ลุกขึ้นตาม ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไรมันก็......
 
 
 
" ไม่ต้องห่วงฮะฮยอง ผมจะพาฮยองไปหาหมอและจะดูแลฮยองเอง " น้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังสุดๆ มินจุนเริ่ม
 
สับสนนี่ใครมันอาการหนักกว่ากัน กันแน่?
 
 
 
" ฉันไม่ได้เป็นอะไรบอกแล้วไง " พยายามส่งเสียงบอกคนตรงหน้าที่กำลังจะลากเขาไปหาหมอให้ได้
 
 
 
" ฮยองอย่ามาปากแข็ง  ไม่สบายต้องหาหมอนะฮะเผื่อมีอะไรร้ายแรงจะได้รีบรักษา " นี่มันจริงจังเข้าขั้นโคม่า
 
 
 
" หยุด  หยุดก่อนนายลากแขนฉันจะหลุดอยู่แล้ว  โอ้ยยยย " ไอ้เด็กนี่ใช่มนุษย์ธรรมดารึเปล่าเนี่ยเรี่ยวแรงแม่ง
 
มหาศาล
 
 
 
" เหวอออออ  นายทำอะไรรร " ตกใจหนักขึ้นกว่าเดิมสิบเลเวลก็ตัวเขาลอยขึ้นมาได้ยังไง?
 
 
 
" ผมอุ้มไปดีกว่าฮยองจะได้ไม่เหนื่อย " แขนล่ำสองข้างรวบเอวคนตัวเล็กโอบเข้าประชิดติดแนบแล้วยกขึ้นดั่ง
 
กับว่าคนที่ตัวเองกำลังยกเบาไร้น้ำหนักซะอย่างนั้น  รอยยิ้มปรากฎขึ้นที่มุมปากหนาก่อนกระซิบที่ข้างหูคนตัว
 
เล็กเบาๆ
 
 
 
" อยู่นิ่งๆนะฮะดิ้นมากๆผมทำฮยองตกลงไปไม่รู้ด้วยนะ  ตกไปเจ็บนะฮะฮยอง   คริคริ " ไอ้เสียงหัวเราะที่ได้ยินนี่
 
เขาอยากจะหาอะไรมาฟาดไอ้เด็กบ้าซักทีให้ตายเหอะ ทำไรมันไม่ได้โดนมันยกขึ้นพาดบ่าซะขนาดนี้จะลงยัง
 
ไง?
 
 
 
" ปล่อยชานชองฉันเดินเองได้ " หันไปต่อรองเผื่อมันจะยอม
 
 
 
 
เสียงหวานนุ่มๆที่ดังอยู่ตรงริมใบหูใหญ่มันทำให้หัวใจในอกของชานชองเต้นถี่รัวอย่างน่าประหลาด  เขาไม่เคย
 
ใจเต้นกับใครขนาดนี้เลย  หันหน้าไปอยากจะมองหน้าเจ้าของเสียงหวานๆเมื่อกี๊ซักหน่อยก็ได้เห็นสมใจ  คน
 
ตัวเล็กที่ใช้แขนสองข้างค้ำยันไว้บนบ่าของเขาใบหน้าเรียวสวยหันมามองด้วยแก้มสีแดงอมชมพู  ถึงคิ้วจะขมวด
 
เหมือนไม่พอใจแต่แก้มที่มันแดงๆนั่น  
 
'โอ้ย.....พาไปหาหมอเสร็จแล้วขอขโมยเอากลับบ้านไปเก็บไว้เชยชมคนเดียวเหอะ  เขิลก็น่ารัก  โกรธก็น่ารักให้ตาย '
 
 
 
" นายได้ยินที่ฉันพูดมั้ย ชานชองงงง " มินจุนถามย้ำกับเจ้าเด็กที่ยังอุ้มเขาพาดบ่าไม่ยอมปล่อยเอาแต่จ้องหน้า
 
เขาตาไม่กระพริบ  " ปล่อยฉันลง ฉันเดินเองได้คนมองกันใหญ่แล้ว เร็วๆเข้า " รีบเร่งให้ชานชองปล่อยเขาซะที
 
คนทั้งสตูดิโอหันมามองกันใหญ่แล้ว  เดี๋ยวได้เป็นเรื่องไอ้เด็กบ้า...


 
 
" อยากมองก็มองไปซิฮะ  ผมไม่เห็นแคร์ " 


 
" แต่ฉันแคร์  นายเพิ่งเป็นเด็กฝึกนะนี่เป็นงานถ่ายแบบงานแรกของนายหัดรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองหน่อย "   
 
 
" ฮยองเป็นห่วงผมเหรอฮะ  ใจดีจังน้า " กระชับท่อนแขนแน่นเข้าทำให้หน้าอกคนตัวเล็กในอ้อมกอดชิดหัวไหล่
 
หนาหันมองใบหน้าเรียวสวยด้วยสายตาที่อยากส่งผ่านความรู้สึกของเขาในตอนนี้ให้อีกคนได้รับรู้ มินจุนหันหน้า
 
หนีไม่อยากสบสายตานั้น สายตาที่ส่งมาของชานชองทำให้มินจุนรู้สึกอึดอัด  มันบีบรัดอยู่ในอก แน่นไปหมด
 
เหมือนจะหายใจไม่ออกเขาหายใจไม่ออก.........
 
 
 
     เฮ้ยยยยยยยยย 
 
 
 
" ถึงตานายแล้ว " ชายหนุ่มร่างสูงกำยำไม่แพ้ชานชองเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มกดต่ำสุดๆสีหน้าเรียบเฉยแต่แวว
 
ตากลับดุดันดังมีประกายเพลิงซ่อนอยู่ภายใน  ตาโตคมดุสองคู่ประสานสายตากันอย่างไม่มีใครยอมใครจน
 
คนกลางที่กลางจริงๆอยู่ตรงกลางของลำตัวอกแกร่งทั้งสองที่ขนาบมินจุนอยู่ในตอนนี้ แขนของชานชองยังโอบ
 
รัดเขาอยู่ที่แผ่นหลังในขณะที่แขนข้างขวาของแทคยอนเข้าโอบอยู่ที่ช่วงเอวของเขา  นี่มันเรื่องอะไรกันใครช่วย
 
บอกทีเขาปวดหัวมาก  มากจนไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกแล้ว
 
 
 
" ชานชอง มาเข้าเทสได้แล้วแต่งตัวแต่งหน้าพร้อมแล้วใช่มั้ย " ทีมงานที่เดินมาตามเพื่อแจ้งให้ทราบว่าคิวถ่าย
 
ต่อไปเป็นของชานชอง


 
 
" เออ....." มองใบหน้าหวานที่ไม่อยากจะปล่อยมือ    " มินจุนฮยองไม่สบายผมจะพาไปหาหมอ " เลือกตอบออก
 
ไปตามที่หัวใจสั่ง   คำตอบนั้นทำให้แทคยอนต้องจ้องมองชานชองด้วยคาดไม่ถึงไอ้เด็กนี่มันกล้าขนาดนี้?  งาน
 
นี้หมายรวมถึงอนาคตในสายอาชีพเลยก็ว่าได้แต่ไอ้เด็กนี่กลับเลือก......   ไม่ต่างกับมินจุนที่ถึงแม้จะมึนๆกับ
 
เหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นแต่เขาก็ได้ยินทุกอย่างและเขาก็คาดไม่ถึงกับคำตอบของชานชอง  ทำไมชานชอง?
 
 
 
" ฉันจะพามินจุนไปพบหมอเอง นายไม่ต้องห่วงไปทำหน้าที่ของนายซะ " ท่อนแขนแข็งแรงของแทคยอนกระตุก
 
ดึงเอวของคนตัวเล็ก เดินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยมีมินจุนหลังพิงชิดอกอุ่นของแทคยอนแขนทั้งสองข้างโอบ
 
รอบเอวคนตัวเล็กประสานมือที่หน้าท้อง  ขณะที่ชานชองมีสีหน้าไม่พอใจเขาเผลอนิดเดียวกลับถูกแทคยอนคว้า
 
มินจุนไปมันน่าเจ็บใจนัก....


 
" ไปทำงานของนายก่อนเถอะนะไม่ต้องเป็นห่วง  ฉันหาหมอเสร็จแล้วจะโทรหาโอเคมั้ย " บอกไปเพื่อให้ชาน
 
ชองยอมไปทำหน้าที่ของตนเองเขาไม่อยากให้อนาคตของชานชองมาจบที่เขาเป็นต้นเหตุหรอกนะ


 
 
" ฮยองอย่าลืมโทรหาผมนะ " มองอีกคนด้วยสายตาละห้อย   


 
" อืม.....นายก็ตั้งใจทำงานนะ " ส่งยิ้มหวานเพื่อปลอบใจคนน้องซะหน่อยเห็นชานชองทำหน้าละห้อยแล้วอดนึก
 
สงสารไม่ได้


 
" จะไปกันรึยัง?  รึว่าหายแล้วได้กำลังใจดีหนิ  ฮึ.... " คนที่โอบเอวอยู่ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูทำเอาขนลุก  


 
" พูดอะไรของนาย " คิ้วขมวดยิ่งกว่าเก่าเมื่อได้ยินประโยคที่ดูจะไม่รื่นหูเอาซะเลย  'เป็นอะไรของนายแทคยอน?' 
 
 
 
" เปล๊า....ก็แค่ถามให้แน่ใจว่าต้องพาไปหาหมอรักษาโรคหรือมีหมอดีมารักษาให้แล้วอะสิ " เขาก็ไม่เข้าใจตัวเอง
 
ว่าทำไมถึงพูดจาเหน็บแนมมินจุนด้วยในหัวสมองเขามันตีร่วนวุ่นวายไปหมด ส่วนในอกกลับปวดหนึบเมื่อเดิน
 
ออกมาจากสตูดิโอที่ถ่ายแบบเมื่อครู่แล้วดันเห็นภาพชานชองกอดอุ้มมินจุนอยู่แนบอกแถมใบหน้าที่จ้องมองกัน
 
จนใกล้ชิดมันทำให้ขาเขาก้าวอย่างรวดเร็วมาถึงตัวทั้งสองคนแขนแกร่งยื่นออกไปรีบคว้าเอวมินจุนไว้ทันทีคล้าย
 
กลัวว่าถ้าเขาไม่รีบคว้าไว้มินจุนจะถูกชานชองพรากเอาไปจากเขา  


 
" นายเสร็จงานแล้วใช่มั้ย? "


 
" อืม....เสร็จแล้วปวดหัวเหรอ  บอกแล้วให้นอนอยู่บ้านออกมาทำไมก็ไม่รู้  ดื้อ..."


 
" ชิ   ขี้เกียจเถียงกับนายกลับบ้านได้รึยังฉันอยากนอน " แทคยอนก้มมองคนตัวเล็กที่ส่งเสียงแง่วๆจับหมุนตัวให้
 
หันเข้ามาหาอ้อมอกอุ่นของเขาใช้มือหนาเชยปลายคางอีกคนให้เงยหน้าขึ้นสบตา มือหนาอีกข้างแตะหน้าผาก
 
มนเพื่อตรวจสอบอะไรบางอย่าง

 
 
 
" ไปหาหมอก่อนค่อยกลับห้องไปนอนนะ " ตัวมินจุนยังร้อนๆอยู่เลยเพื่อให้ปลอดภัยพาไปหาหมอก่อนดีกว่า


 
" ไม่เอา   จะนอน " ทำปากยื่นแสดงอาการขัดใจ


 
" อย่าดื้อนะมินจุนไปหาหมอ "
 


" ไม่ไป ปล่อย...ฉันเรียกรถกลับเอง " สะบัดหน้าหนีจากมือหนาที่กอบกุมปลายคางของตนไว้
 
 
'สิ่งที่มินจุนกลัวที่สุดคือเข็มฉีดยากับผี  เพราะฉนั้นฮยองลืมเรื่องพามินจุนไปโรงพยาบาลกับดูหนังผีได้เลย '

ต่อให้บังคับยังไงก็คงไม่ยอมไปสินะมินจุนนายนี่มันน่าจับมาตีซะทีสองที  เอ้า...คว้าคนแสนดื้อตรงหน้าตวัดแขน
 
รัดรอบเอวเล็กแล้วยกขึ้นแนบอกพาออกเดินตรงไปที่รถทันทีไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่มองกันเป็นตาเดียว  บาง
 
คนอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะอิจฉาใครดีจะอิจฉามินจุนที่แทคยอนอุ้ม  รึจะอิจฉาแทคยอนที่ได้อุ้มมินจุน ??????



" ปล่อยเถอะฉันตัวหนักนะ " 
 
 
 
" ตัวเบากว่าที่คิดไว้อีก  หึหึ " 
 
 
            เอ๊ะ.....คิดไว้  นายคิดอะไรไอ้บ้า !!!!!!! มินจุนที่ปวดหัวอยู่แล้วเริ่มมึนหนักกว่าเดิมจนไม่รู้จะทำอะไรก่อน
 
ดีจะดิ้นก็กลัวตกรึจะด่ามันดี?  ถ้ามันโยนเขาทิ้งล่ะจะทำไง?   หือๆๆ
 
 
 
...................................................................................................... 
 
 
 
 
" นายจะไปไหนมินจุน " เรียกคนตัวเล็กทันทีที่เห็นเดินลิ่วๆทำท่าจะหนีเข้าห้อง
 
 
 
" กินข้าวก่อนนะแล้วค่อยนอน " ไม่กินข้าวแล้วจะจับป้อนยาได้ยังไงต้องตะล่อมให้กินข้าวก่อนเป็นอันดับแรก
 
 
 
" อยากนอนเลยไม่ได้หรอ? " ยังจะมาต่อรองอีกมันน่า......
 
 
 
" ไม่ได้มากินข้าวก่อนแล้วค่อยไปนอน  ฉันยอมไม่พานายไปโรงพยาบาลแล้วนายก็อย่างอแงกับฉันนักเลย "
 
ไม่ใช่นายคนเดียวนะมินจุนที่ช่างต่อฉันก็ทำเป็น  
 
 
 
" อะอะ กินก็กิน " ทำหน้ามุ้ยปากยื่นเดินมานั่งลงตรงข้ามกับแทคยอน ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวข้าวปุ๋ยๆแก้มตูมทำ
 
เป็นอมข้าวเล่น
 
 
 
" มินจุนถ้านายยังไม่ยอมกินลงไปดีๆละก็.....ฉันจะช่วยเคี้ยวให้นายเอง  เอามั้ย? " นายนี่กวนประสาทใช่เล่นมิน
 
จุน หืม....  มินจุนเงยหน้าทำตาถลนใส่คนตรงหน้าทันที รีบตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆจนหมดชาม "หมดแล้วนอน
 
ได้รึยัง? " 
 
 
 
" อืม....ห้ามอาบน้ำนะเดี๋ยวเป็นไข้ เปลี่ยนชุดแล้วรีบนอนหล่ะ " ตอบออกไปโดยไม่มองหน้าทำคล้ายไม่ใส่ใจ 
 
 
 
" ชิ  " สะบัดหน้าเดินปึงปังเข้าห้องตัวเอง
 
 
 
'สิ่งที่ไม่ชอบเลยคือการกินยาวิธีเดียวที่จะให้มินจุนกินยาได้คือ........ '
 
 
 
 
 
 ***************************** ต่อ ***************************************
 
 
 
คือ.............อารายยยยยย555

Sunshine 6

posted on 12 Aug 2013 18:04 by sunshinek
Sunshine 6
 
 
 
 
" ดื่มให้หมดนะอย่าให้เหลือ " 
 
 
      คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินเสียงดุจากคนที่เพิ่งจะนั่งลงบนเตียงนอนของเขา  พอนั่งเสร็จก็ยื่น
 
แก้วนมอุ่นๆในมือส่งมาให้ กำลังจะเอ่ยขอบคุณออกไปอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ติดกับไอ้ประโยคที่ดูเหมือนจะออกคำสั่ง
 
เมื่อกี๊ซะก่อนอะนะมันเรื่องอะไรนี่อยู่เป็นรูมเมทกันได้แค่2วันมาวางอำนาจออกคำสั่งกับเขาได้ยังไงไม่ชอบเลยนะ
 
การถูกบังคับเนี่ย
 
 
 
" ไม่กิน ไม่หิว " ว่าพลางยื่นแก้วนมคืนให้คนหน้าดุ หันหน้าหนีไม่คิดจะมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆตนเองบนเตียง
 
นุ่มสีขาวที่เจ้าตัวชอบหนักหนา
 
 
 
" ทำไมไม่หิวนายกินข้าวมื้อเย็นไปนิดเดียวเอง " คนหน้าดุก็ยังไม่ยอมรับแก้วนมจากมือคนเอาแต่ใจอยู่ดี
 
 
" ไม่หิวก็คือไม่